110e dag

De lucht is weer blauw! Ik moet eerst nog een hele tijd langs die vervelende Via Claudia Braccianese lopen (ja, ik heb de Via Claudia weer terug, maar hier is het een drukke verkeersweg die het Romeinse traject volgt. Opbreken die boel: de mooie Romeinse stenen liggen er onder!). Voor het station van Vigna di Valle kan ik eraf: daar begint een rustige weg naar het zuiden. Aangenaam lopen. In de verte schittert de zee. Boven de kust zie ik veel vliegtuigen die net opgestegen zijn of de landing ingezet hebben. Ik probeer er een te volgen tot het landt: daar moet Rome liggen.

In I Terzi zou ik wel wat willen eten maar voor de ingang van de groot aangekondigde Pizzeria Giovannino groeien al struiken. Er is even verderop wel een bar. Daar stel ik mijn middagmaal samen: een chocolade brioche, een fruitkoek, perensap en cappucino. Bij het schooltje ligt alle afgedankte meubilair op een grote hoop tegen de zijgevel. Dat is me bij woonhuizen ook al opgevallen: wat niet meer bruikbaar is wordt vaak gewoon opzij van het huis gegooid.

Tragliatella is al een soort forensendorp met huizen kriskras uitgestrooid over vele kilometers oorpronkelijk landbouwgebied. Op de volgende kruising moet ik weer naar het zuiden, tot ik weer naar het oosten kan richting Tragliatta en Boccea. Deze weg is druk. En er ligt onvoorstelbaar veel rotzooi langs de kant; alsof Rome haar vuilnis tot hier uitspuugt.

De meeste auto’s wijken bij het passeren wel wat uit maar het blijft uitkijken. Soms komt er iemand gewoon op je af, die heeft je dan niet gezien (ze kijken vaak alleen naar hun voorganger en niet zelf op de weg – of ze zijn aan het telefoneren). Je moet zorgen dat je altijd van de weg af kunt. Op stukjes waar dat echt niet kan, moet je wachten tot er niets aan komt. Vrij vermoeiend allemaal. Sportfietsers worden overigens heel anders behandeld: ik heb gezien dat er twee druk pratend naast elkaar bleven rijden en dat achteropkomende auto’s gas terug namen tot ze konden inhalen. Dat zullen ze bij voetgangers niet snel doen.

Als het alweer bijna vier uur is, kom ik langs een agriturismo: Il Borgo di Tragliatta. Groot complex, gebouwd rond een rots met een kerkje en een burcht (die tot de Etruskische tijd terug schijnt te gaan, al zeggen ze dat hier wel gauw). Mooie eeuwenoude gebouwen, een grote hoeve met schuren, intussen omgetoverd tot sjiek verblijf. Alles is groot. In het restaurant boven op de rots krijgen ze het niet warm gestookt. Ik loop er even omheen: in het zuidwesten is de nachtelijke hemel niet donker. Daar straalt veel licht van beneden. Rome.