111e dag

Als ik naar de ontbijtzaal loop, zie ik pas goed hoe mooi en uitgestrekt deze agriturismo is. De ontbijtzaal is meer dan vertig meter lang, het ontbijt voor Italiaanse begrippen zeer uitgebreid. Er zitten rijke mensen. Stellen met het uiterlijk dat je in glossy tijdschriften ziet.

Dan weer op pad. Ik wil vandaag naar de rand van Rome lopen, tot ergens bij de grote rondweg (de Grande Raccordo Anulare). Morgen dan de stad in. Ik ben een beetje nerveus; is het allemaal wel te lopen? Ardito beveelt aan om door de oude buitenwijken maar de bus te nemen. Zpu het daar dan niet pluis zijn?

Links en rechts van de weg steeds meer straten met nieuwbouw in “landelijke stijl”. Gele huizen met veel bogen. De “Campagna Romana” is landschappelijk heel mooi maar langs de weg is het intussen vaak een grote vuilnisbelt. Ik dacht dat ik in Turkije wat dat betreft alles wel gezien had, maar hier scoren ze ook heel hoog. Wat een troep. Bij een Tabacchi op een kruispunt koop ik een kaart van de hele Comune di Roma en dan zie ik pas goed hoe ik opschiet. De weg is niet makkelijk maar je kunt er lopen als je goed uitkijkt. In de voorstad Casalotti kan ik al grotendeels op een soort trottoir lopen, in elk geval gescheiden van de rijweg.

De krottenwijken die ik verwacht had, blijven uit. Wel is de omgeving, als ik net onder de rondweg door ben, even wat onheilspellend. Geheel vervallen flats uit de jaren vijftig met schotels op de balkons. Een smerig fitnesscentrum waar werkelijk heel ongure typen uit komen. Ik ben gespannen, probeer geen blikken te “vangen”. Maar eigenlijk is er niets aan de hand.

Ik heb nog steeds het idee dat ik een hotel moet zoeken want ik wil morgen Rome binnen lopen. Maar ik zie geen hotel en ik kom steeds verder Rome binnen. Een hotel staat er toch aangekondigd: Hotel Pegaso. Ik ga het zoeken. Aan het eind van de stille straat wachten mij drie honden op, die een container overhoop aan het halen zijn. Ze voelen zich door mij gestoord. Ik keer maar snel om, de dazer in de aanslag. Ook nu hoef ik dat ding niet te gebruiken: ze volgen me blaffend een stukje en gaan dan terug naar hun container. Hotel Pegaso blijft onvindbaar.

Het is nog geen half vier. Waar de Via Boccea ophoudt, loop ik richting Vaticaan. Ik heb twee adressen van hotelletjes uit de Rough Guide; nu ik zo dichtbij ben, kan ik net zo goed doorlopen. Zo kom ik, onbedoeld snel, aan het eind van mijn voettocht. Nog niet helemaal: de laatste kilometers, naar het Forum Romanum, loop ik morgen. Zonder rugzak. Maar ik ben in Rome! Wat voel ik, wat gaat er door me heen? Niets eigenlijk. Ik heb een dag gelopen, nogal ver: 26 km. Ik ben moe.

Ik neem mijn intrek in Hotel Davos en ga dan de stad in: ik wil mezelf op een biertje trakteren. Dus ik begin te lopen door de buurt. Ik vind alleen van die koffiebars, daar kun je ook wel bier krijgen maar dat is niet wat ik bedoel. Twee keer ga ik op een terras zitten en sta dan weer op voor ik bediend word. Ik loop maar blokjes. Wat een onrust, wat is er aan de hand? Om half acht vind ik een trattoria met “normale” prijzen: La Tavernetta in de Via Giulio Cesare. Ik ben de eerste gast, zoals vaak. Ik bestel mijn bier, dan een primo en een secundo. De rode wijn van het huis. Dan kom ik langzaam tot rust. Nu weet ik ook wat er aan de hand was. Dit is mijn patroon: stad ingelopen, hotelletje gevonden, beetje aangeklooid, half acht gaan eten. Zo doe ik het al maanden, in al die dorpen en stadjes tussen Maastricht en Rome. Alleen: deze stad is Rome. Ik weet het, ik zeg het tegen mezelf. Maar ik voel het nog niet.

Morgen loop ik het allerlaatste stukje: van het hotel in de Via degli Scipioni naar het Forum Romanum. Een kleine triomftocht zonder publiek. En dan is mijn voetreis naar Rome echt afgelopen. Dan heb ik gewoon een week vacantie, eindelijk ( ). Vrijdag komt Rienke; zondag vliegen we samen terug.