112e dag

De dag begint met regen maar in de loop van de ochtend klaart het op. Ik heb voor mijn kleine triomftocht geen speciale route gekozen en er zijn ook geen straten afgezet; tussen de toeristen die er altijd zijn in Rome loopt er een die al 112 dagen onderweg is maar dat weet niemand. Ik loop langs de Engelenburcht, over de Ponte Sant’ Angelo, volg de Corso Vittorio Emanuele tot de Piazza Venezia. Daar loop ik naar het Theater van Marcellus en vervolgens om het Capitool heen naar het Forum. Dat is het einddoel van deze heidense pelgrimstocht: het Vaticaan heb ik rechts laten liggen (en de dwangburcht van de Vaticaanse despoten links).

Ik blijf niet lang op het Forum; later deze week zal ik alles nog wel weer eens op mijn gemak bekijken. Door noord-Trastevere en langs de Tiber ga ik terug naar “mijn” buurt. Bij toeval vind ik een goedkoper en beter onderkomen voor de komende week: een B&B. Ik eet lekker voor zes euro bij een Egyptenaar waar op dat moment ook de ene na de andere Afrikaanse tassenverkoper komt eten, het is een soort trefpunt voor hen.

In de loop van de middag komt wel degelijk langzaam het gevoel. Het is raar; van die vlagen, een soort ontroering soms. Ik ben van Maastricht naar Rome gelopen. Nu loop ik rond in Rome. Ik heb twee dikke dagboeken met notities van al die 112 dagen, veel meer dan op dit weblog terechtgekomen is. En zo’n twaalfhonderd foto’s.

Heeft de reis me ook “spiritueel” gebracht wat ik hoopte dat hij zou brengen? Dat moet blijken. Ik heb erg veel na kunnen denken, meer dan me lief was soms. Het klinkt misschien wat theatraal maar toch: ik geloof dat ik niet meer precies dezelfde ben als toen ik vertrok. Ik heb altijd de neiging zo’n gedachte dan meteen te gaan relativeren, zo van: niemand is vandaag dezelfde persoon als gisteren, of: en wat denk je dan zelf dat er gebeurd is, huh? Denk je soms dat je “gegroeid” bent? Maar toch! Om maar eens een echt cliche te gebruiken: het heeft werkelijk iets met me gedaan. Ik ben benieuwd wat precies.