Waarom & hoe

Waarom?

Maandag 13 augustus 2007 ben ik op het Onzelievevrouweplein in Maastricht begonnen aan een voetreis naar Rome. Ik wist natuurlijk niet echt waar ik aan begon; wel dat het ongeveer 2000 kilometer was en dat ik daar 100 dagen over wilde doen, maar verder had ik geen voorstelling van wat het precies zou inhouden. Meerdaagse voettochten maakte ik pas een paar jaar; wel liep ik al jaren af en toe een hele dag, tussen 20 en 40 kilometer. En elk jaar de “Kennedymars” van Sittard, 80 km binnen 20 uur. Zes dagen achtereen (in de Cevennen) was tot de zomer van 2007 mijn langste voettocht. Toch spraken mij juist die meerdaagse wandelingen enorm aan; het speciale gevoel ze bij me opriepen liet ik na afloop telkens met grote tegenzin weer los.

Een tijd geleden besloot ik te stoppen met werken als ik 61 zou zijn. Tegelijk ontstond het plan dan meteen een lange voetreis te maken. Niet naar Santiago de Compostella maar naar Rome, de eeuwige stad. De Jacobsweg heeft een eerbiedwaardige traditie en inspireert vele duizenden wandelaars maar ik had sterk het gevoel dat ik die weg niet zo gemakkelijk tot “mijn weg” zou kunnen maken. De Via Francigena naar Rome, die ik aanvankelijk voor ogen had, heb ik om dezelfde reden niet gekozen: te voorgekookt. Ik heb toen op een Europakaart een lijn van Maastricht naar Bregenz getrokken en die vervolgens wat aangepast. Door Oostenrijk en Sud-Tirol heb ik de “route van Asselbergs” gevolgd (beschreven in het boekje Lopen naar Rome van Kees Rodenburg; het is ook Reitsma’s fietsroute) omdat me dat de makkelijkste manier leek om de Alpen over te komen. In Italië heb ik vanaf Trento vervolgens weer geheel mijn eigen route uitgezet.

Het was geen religieuze pelgrimstocht. Als ze me daar onderweg naar vroegen, zei ik soms dat ik boete deed voor iets waar Maastricht in heel Europa om bekend is: het daar genomen besluit tot invoering van de euro (die wordt in Italië, en niet alleen daar, over het algemeen verfoeid). Toch had mijn voettocht wel een soort spiritueel thema: het zoeken van innerlijke rust en van “mezelf” na een woelige levensfase. Ik beschouwde deze voetreis vooraf als een passage naar een nieuwe fase – en dat is hij inderdaad geworden.

Hoe?

Ik liep alleen. Mijn rugzak bevatte het minimale maar aanvankelijk wel een tentje, slaapzak, (luxe) slaapmat en kookstel. Ik wilde namelijk niet afhankelijk zijn van hotels en pensions; die zou ik alleen nemen tijdens rustdagen in een stad of dorp en op dagen dat ik een lekker bad wilde, mijn kleren moest wassen, mijn telefoon en camera moest opladen enz.

Zo heb ik het welgeteld tien dagen volgehouden. Toen was mij duidelijk dat ik met een rugzak van 18 kilo veel langer over de tocht zou doen dan ik gepland had en het waarschijnlijk toch niet zou halen. Tenminste: als ik de hele afstand in één voettocht wilde lopen – en dat was beslist zo! Ik heb toen het tentje en alle kampeerspullen behalve de slaapzak teruggestuurd naar Nederland. Vanaf dat moment woog mijn rugzak 13 kilo; ’s morgens meer (omdat je dan alle water voor de dag nog hebt) en ook met een wisselend gewicht aan papier (land- en wandelkaarten, folders, gidsen) dat ik op gezette tijden als pakketje naar huis stuurde. Ik realiseerde me heel goed dat het allemaal een stuk duurder zou worden: alleen nog maar overnachten in hotels, pensions, Gästezimmer… Maar ik zag geen andere mogelijkheid. Ook achteraf zie ik die niet, tenzij het zou lukken om inclusief de hele kampeeruitrusting binnen de 13 kilo te blijven. Dat bleek voor mij nu eenmaal de grens. Ik heb grote bewondering voor de Romelopers die het wel gelukt is om met kampeeruitrusting te blijven lopen!

Mijn tamelijk extreme aanpak bij het bepalen van de route (ik wilde zoveel mogelijk mijn “eigen weg” gaan en niet eentje die al door vele anderen gegaan is) had nadelen: ik moest telkens wandelkaarten zien te krijgen om allerlei bestaande routes aan elkaar te knopen, soms moest ik onaantrekkelijke stukken lopen, aan het eind van de dag moest ik telkens maar afwachten of er een overnachtingsmogelijkheid was (dat is overigens elke keer gelukt!). Deze manier van lopen heeft mij niettemin gewoon de meeste voldoening gegeven. Het gevoel van vrijheid was maximaal. Het contact met de mensen was veel natuurlijker dan bij een route waar ze elke dag wandelaars voorbij zien komen. De vreugde als het weer eens gelukt was om een mooi pad, een goed onderdak, een lekkere maaltijd te vinden woog ruimschoots op tegen de ontberingen die daar soms aan voorafgingen.

Hoe duur is het geworden? Elke overnachting en elke maaltijd kost natuurlijk geld. Maar tegenover wat duurdere hotels (omdat er op dat moment niets anders is) staan altijd wel goedkope Gästezimmer bij particulieren. Duitsland was het goedkoopst: slapen en eten gemiddeld 50 euro per dag. In Italie liep dat vaak op tot zo’n 80 euro. Maar let wel: intussen gaf ik in Nederland dus helemaal niets uit! Zie verder bij “Looptips”.